او يكى از دو بزرگوارى است كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله دستشان را گرفت و فرمود : هركه مرا و اين دو نفر را و پدر و مادر اينان را دوست بدارد ، با من است و در روز قيامت در مرتبهء من خواهد بود . او يكى از دو فرزند رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است كه در حق ايشان مىفرمود : حسن و حسين دو فرزند من هستند . هركس اينها را دوست دارد ، مرا دوست داشته و هركس مرا دوست بدارد ، خدا او را دوست مىدارد و وارد بهشت مىكند ، و هركس اين دو را دشمن بدارد ، با من دشمنى كرده و هركه با من دشمنى كند ، خدا او را دشمن مىشمارد و هركه را خدا دشمن بشمارد ، داخل آتش مىكند . « 1 » اين شخصيت ، امام حسن مجتبى عليه السّلام است . اما معاويه ، اين پسر هند جگرخواره ، كسى است كه داراى چنان نامهء اعمال سياهى است كه پيش از اين ياد شد . « 2 » جناياتى كه معاويه دربارهء اين امام مرتكب شده ، چيزى است كه با مسافران و سواران به اطراف عالم پراكنده شده و سينهء تاريخ ، اوراق ناشناخته و برگهاى تاريك آن را به خوبى روشن و جلوه‌گر ساخته است . اوست كه با امام ما دشمنى ورزيده و به ستيز برخاسته و حقّ مسلّم منصوص و شايستهء امام را از آن بزرگوار گرفته است . معاويه آن پيمان‌هايى را كه به هنگام صلح با امام حسن عليه السّلام پذيرفته بود ، شكست ، همان صلحى كه امام صرفا به خاطر جلوگيرى از ريختن خون شيعيان ، و به منظور پاسدارى از كرامت اهل بيت ، و براى نگاهبانى از شرافت دينى انجام داد . آرى ، آن حضرت با دانش گسترده‌اى كه داشت ، از دسيسه‌هاى معاويه غافل نبود و مىدانست كه طاغوت و محارب فقط كسى نيست كه فردى را كه بر او دست يافته و چيره شده به قتل برساند ، بلكه گاهى چنين كسى را مجال مىدهد تا با منت گذاردن بر او بيش از پيش لگام‌گسيختگى خود را اثبات كند و اين لگامى را كه بر دهان و دندان دارد ، آنچنان رها كند تا با ديگر جنايات پيشينيان و اسلاف خود از خاندان قريش در روز فتح مكه مقايسه شود ، آنجا كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بر بندگان

--> ( 1 ) . اين احاديث با اسناد و مدارك در مناقب مسند و مرسل به خواست خدا خواهد آمد . ( 2 ) . رك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 10 / 178 .